(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
(ตอน 43)
เจ้าไปซะ
เจ้าไม่แก้แค้นให้พ่อแม่เจ้าหรือ
ใช่ว่าข้าไม่อยาก
ข้าเพียงคิดว่า...
การฆ่าเขาไม่ใช่ทางเดียวที่จะแก้แค้น
จริงอยู่
เขาฆ่าพ่อแม่ข้า
นั่นเพราะเขาผูกพยาบาท
แต่หากข้าฆ่าเขา
ข้าจะไม่เป็นเหมือนเขาหรอกหรือ
ดังนั้นข้าอยากให้เขาอยู่
ข้าอยากให้เขาใช้ชีวิตที่เหลือ เพื่อสำนึกผิด
ข้าคิดว่าการทำเช่นนี้ มีความหมายกว่าการฆ่าเขา
เด็กดี
ได้มีทายาทเช่นเจ้า
ข้ามั่นใจว่า...
(ด้วยความระลึกถึง เจียงเฟิงและฮวาเยว่หนู)
เจียงเฟิงจะตายตาหลับ
ข้าอยู่อย่างสูญเปล่ามาหลายสิบปี
ไม่มีสติปัญญาและเหตุผล เทียบเท่าเจ้าด้วยซ้ำ
เอาตามที่เจ้าว่า
ข้าจะทำลายวรยุทธ์เจียงเปี๋ยเฮ่อ
ให้เขาสำนึกผิดไปชั่วชีวิต
เซียวฮื้อยี้
เจ้าคิดอะไรอยู่
ดูเหมือนว่า จู่ๆ ข้าก็เข้าใจเรื่องราวมากมาย
จริงสิ เถี่ยผิงกูเป็นอย่างไรบ้าง
เถี่ยผิงกูกำลังไว้ทุกข์ ให้ท่านอาหลี่
ตระกูลมู่หรงจะส่งคนมา
ช่วยนางนำโลงศพท่านอาหลี่ กลับไปฝังที่บ้านเกิด
ดีแล้วล่ะ
ท่านอาหลี่ได้พบหน้าลูกสาวก่อนตาย
เขาตายตาหลับแล้ว
จริงสิ
มีเพื่อนๆ มาหาเจ้า ข้าพาพวกเขามาด้วย
ใครกัน
จะใครเสียอีกล่ะ
เจ้าเด็กนี่ เห็นคนรักดีกว่ามิตรสหาย
พอมีแม่นางซู เจ้าก็จำข้าไม่ได้แล้วสินะ
พูดอะไรของท่าน
เรามาเพื่อให้กำลังใจเจ้า
ให้กำลังใจอะไร
ข้ามาเพื่อพนันต่างหาก
ใครกล้าพนันว่าฮวาอู๋ชเวชนะ
ข้าจะจับหักคอ
ทุกคนต้องพนันว่าเซียวฮื้อยี้ชนะ
ตระกูลมู่หรงสนับสนุนเซียวฮื้อยี้
- ใช่ไหม พี่จิง - แน่นอน
สหายมู่หรงจิ่วก็คือสหายข้า
มู่หรงจิ่ว
เจ้าจำทุกอย่างได้แล้วหรือ
บางเรื่องจำได้ บางเรื่องลืมแล้ว
เจ้าจำอะไรได้
ข้าจำได้ว่าเราเป็นสหายสนิทกัน
ดี
ข้ามีมิตรสหายอย่างพวกเจ้า ถึงตายก็ไม่เสียดาย
ถอนคำพูด
อย่าพูดจาอัปมงคล
เจ้าจะต้องชนะ
ชนะแน่นอน
- ต้องชนะ - เซียวฮื้อยี้ชนะแน่
- ต้องชนะ - พอแล้ว
พวกเจ้าอุตส่าห์มาให้กำลังใจ ข้าซาบซึ้งยิ่งนัก
แต่ตอนประลองพรุ่งนี้
ข้าไม่อยากเห็นพวกเจ้าสักคน
ขอลาก่อน
เจ้า...
เจ้าเด็กแสบนี่
เจ้าโง่จริงหรือว่าแกล้งโง่กัน
วังบุปผาคงจะยกคนมาทั้งวัง ส่วนเจ้าไม่มีใคร
เราต้องไปกับเจ้า
ฮวาอู๋ชเวก็เป็นสหายเขา
เขาลำบากใจพออยู่แล้ว
หากพรุ่งนี้มีพวกเจ้าอีก
เขาจะยิ่งสับสน
ข้าไม่สน
ข้ายังไม่ได้ดื่มกับเจ้าให้หนำใจเลย
พรุ่งนี้เจ้าต้องรอดกลับมา
เซียวฮื้อยี้
เจ้าต้องรอดกลับมานะ
เฮยจือจู แม่นางเมิ่ง
พวกเจ้าเหมาะสมกันมาก
เราได้อยู่ด้วยกันก็เพราะเจ้า
หวังว่าจะได้เห็น พวกเจ้าแต่งงานกันในเร็ววัน
- อย่าลืมเชิญเราล่ะ - นี่
- เราสองคนเป็น... - ถึงตอนนั้นเราจะ
เชิญพวกเจ้าแน่นอน
ก็ได้
เซียวฮื้อยี้ รักษาตัวด้วย
เขามั่นใจว่าข้าจะตายพรุ่งนี้
ถึงได้เอาเหล้ามาให้ข้า
นี่
ข้าเป็นคนหลักแหลมที่สุดในโลก
ไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า
อู๋ชเว
(ศาลาเป่ยจี๋)
ก่อนออกจากหุบเขา เจ้าได้สาบานอะไรไว้
ข้าไม่มีทางลืม
แล้วทำไมนางอยู่ที่นี่
ข้าตามมาเอง
ข้ารู้
เจียงเสี่ยวหยูกับฮวาอู๋ชเว จะประลองกันพรุ่งนี้
และรู้ว่าข้าหยุดมันไม่ได้
เยี่ยมมาก
ในใต้หล้า
ไม่มีใครหยุดการประลองนี้ได้
อย่างน้อยข้าอยู่ดูได้ใช่ไหม
หากเจ้าไม่กลัวข้าฆ่าเจ้า
ก็เชิญอยู่
อู๋ชเว
ท่านป้าใหญ่ของเจ้า เพิ่งหนีออกจากรูหนูมาได้หวุดหวิด
จิตใจยังไม่สงบ
- อย่าโทษนางเลย - พวกท่านโชคดีกลับมาอย่างปลอดภัย
ข้าจะโทษนางได้อย่างไร
ข้าหวังว่าเจ้าจะชนะ การประลองพรุ่งนี้
อย่าทำให้ข้าผิดหวังนะ
อู๋ชเว
จงรู้ไว้ว่า
หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้า
ข้าคงต้องอยู่อย่างเจ็บปวด ไปชั่วชีวิต
(ศาลาเป่ยจี๋)
เจ้าสงสารเขาหรือ
ท่านพี่
น้องพี่
เจ้าเปลี่ยนไปนะ
ใช่แล้ว
ข้าเปลี่ยนไป
ชีวิตนี้ข้าไม่เคยต้องอดอยากเลย แม้แต่วันเดียว
ข้าไม่เคยดื่มสุราในที่สกปรกเช่นนั้น
ยิ่งความรู้สึกกลัวตาย ข้ายิ่งไม่เคยได้สัมผัส
ข้าไม่เคยพึ่งพาผู้ใดมาก่อน
ไม่เคยรู้สึกขอบคุณผู้ใดด้วยซ้ำ
แต่สิ่งที่ข้าไม่เคยสัมผัสเหล่านั้น กลับประเดประดังเข้ามาติดๆ กัน
แม้จะอยากลบความทรงจำพวกนั้นออกไป
แต่ข้าก็ไม่อาจทำได้
เอ้า แบ่งกันคนละหนึ่ง เหมือนเมื่อครู่
แล้วอะไรอีก
ท่านพี่
เราเลี้ยงอู๋ชเวมาตั้งแต่เขายังเล็ก
เซียวฮื้อยี้เองก็ดีกับเรา
แต่ดูเราทำกับพวกเขาสิ
เมื่อใดที่ข้าระลึกได้
ว่าจริงๆ แล้วข้าเป็นคนคิดแผน ที่อำมหิตและโหดเหี้ยมเยี่ยงนี้เอง
- ใจข้า... - น้องพี่
เจ้าลืมแล้วหรือว่าเจียงเฟิง ทำให้เราตกอยู่ในอันตรายเช่นไร
เจ้าจะบอกว่าเราสมควรเผชิญกับ ความทุกข์ทรมานพวกนั้นแล้วหรือ
- แต่... - พอได้แล้ว
สิบแปดปีผ่านไป
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
เหตุใดจึงเมินข้า
เจ้าเอาแต่จ้องมองทะเลสาบ คิดอะไรอยู่หรือ
ลองเดาสิ
เจ้ากำลังคิดหาทาง เลื่อนการประลองอยู่หรือ
- หลักแหลมดีนี่ - คิดอะไรออกหรือยัง
ยังหรอก
แต่ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวสุดท้ายข้าก็คิดอะไรออกเอง
เจ้าหลักแหลมที่สุดในโลกก็จริง
แต่หนนี้ ถึงเจ้าจะคิดหาทาง ที่วิเศษที่สุดออก
ข้าก็กลัวว่ามันจะไร้ประโยชน์
ทำไมเล่า
สุดท้ายเจ้าก็ยังต้อง เผชิญหน้ากับมันอยู่ดี
ประมุขแห่งวังบุปผา ไม่ปล่อยเจ้าไปหรอก
ตอนเราอยู่ที่วังอู๋หยา
ท่าทางของพวกนาง ก็ดูเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
แต่พอออกมาได้
พวกนางก็หันหลังให้เราทันที
ข้าคิดไว้แล้วล่ะ
เยาเยว่กับเหลียนซิงก็คงเขี่ยเราทิ้ง เหมือนผ้าขี้ริ้วที่ใช้แล้วอยู่แล้ว
แปลว่าไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็ต้องสู้กับฮวาอู๋ชเว
เจ้าต้องเผชิญหน้ากับมัน
เซียวฮื้อยี้
ข้าขออะไรเจ้าอย่างสิ
อะไรหรือ
จะให้ข้าแต่งงานกับเจ้าตอนนี้เลยหรือ
หนีไปด้วยกันเถิด
หนีไปให้ไกลๆ
แล้วหาที่ที่งดงามลงหลักปักฐานกัน
เราจะปิดบังตัวตนของเรา
แล้วตัดขาดจากทุกคน
ไม่เอาหรอก
ข้าไม่ใช่คนประเภทที่จะหนีการประลอง
ข้ายอมปลิดชีพตนเอง ดีกว่าต้องหนีแล้วตัดขาดจากทุกคน
ข้าสัญญากับท่านลุงเยี่ยนไว้แล้วด้วย
จะให้ข้ากลับคำได้อย่างไร
เมื่อเจ้าเริ่มประลอง กับฮวาอู๋ชเวแล้ว
มันก็จะไม่มีวันยุติ จนกว่าใครคนใดคนหนึ่งจะตาย
หากเราคนใดคนหนึ่งตาย
ปัญหาก็จะหมดไปมิใช่หรือ
แล้วเจ้าใจแข็งพอจะสังหารเขาไหมเล่า
ข้ารู้นะ
ผลของการประลอง
ไม่ได้ตัดสินโดยดูจากว่า วรยุทธ์ใครเหนือกว่ากัน
แต่เป็นใครไร้หัวใจมากกว่ากันต่างหาก
เจ้าไร้หัวใจมากพอ ที่จะสังหารเขาได้หรือ
อย่ายอมให้ฮวาอู๋ชเวสังหารเจ้าได้
หากเจ้าตาย
ข้าก็อยู่ต่อไปไม่ได้เช่นกัน
เด็กโง่เอ๊ย
อย่าคิดในแง่ลบนักสิ
ไม่มีใครตายหรอกน่า
เราจะได้อยู่กันอย่างมีความสุข
ข้ายังไม่รู้เลยว่า การเป็นพ่อคนมันรู้สึกเช่นไร
เจ้าไม่ควรมาที่นี่
ท่านรู้อะไรไหม
ข้าเคยคิดว่า
ข้าคงมองท่านเป็นพี่ชายได้
ทว่า ข้ารู้แล้วว่าข้าคิดผิด
สำหรับข้า
ท่านเป็นมากกว่าพี่ชายหรือสหาย
ข้าเชื่อว่า...
ความรู้สึกที่ท่านมีต่อข้า ก็คงไม่ใช่แค่ในฐานะน้องสาว
ใช่หรือไม่
นี่ไม่ใช่เวลาจะมาคุยเรื่องนี้
ข้าก็อยากเก็บเอาไว้ในใจ
แต่เกรงว่าหากไม่พูดออกไปตอนนี้
ข้าก็อาจจะไม่มีโอกาสได้พูดอีกแล้ว
ข้ารู้ว่าท่านคิดอยู่เสมอว่า ในหัวใจข้ามีเพียงเซียวฮื้อยี้
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ข้าเองก็คิดเช่นนั้น
แต่ไม่มีผู้ใดปั้นแต่งความรู้สึกได้
แถมเราก็ผ่านอะไรด้วยกันมามาก
ข้าโกหกตนเองต่อไปไม่ได้แล้ว
พอข้าลองฟังเสียงหัวใจตนเอง
ข้าก็ได้รู้ว่าคนที่ข้า ไม่อาจตัดใจจากได้
ก็คือท่าน
ข้าหลงรักท่านแล้ว
มันคือความรัก หาใช่ความรู้สึกขอบคุณ
มันคือความรู้สึกที่ไม่อาจ แปรเปลี่ยนเป็นอื่นได้
วันพรุ่งนี้...
วันพรุ่งนี้ ท่านสองคน จะต้องสู้กันจนตัวตาย
ข้าคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนตัดสินใจมาบอกความจริงกับท่าน
ข้าแค่อยากให้ท่าน ได้รับรู้ความรู้สึกของข้า
นอกจากเรื่องนั้น
ก็ไม่มีสิ่งใดสำคัญแล้ว
เถี่ยซินหลาน
ในใจข้าก็มีเจ้าเช่นกัน
แต่ข้าไม่กล้าวาดฝัน ถึงอนาคตร่วมกับเจ้า
หากข้าเป็นคนที่รอด
เราก็ต้องเผชิญกับ ความตายของเซียวฮื้อยี้
หากข้าตาย
เรา...
ตื่นแล้วหรือ
เมื่อคืนข้าหลับสบายมากเลย
ท่านลุงเยี่ยน
การประลองวันนี้ชี้เป็นชี้ตาย
เจ้าต้องชนะเท่านั้น แพ้ไม่ได้เด็ดขาด
ไม่ต้องห่วงขอรับ
ใกล้ถึงเวลาแล้ว ไปกันเถิด
ช้าก่อน
ท่านลุงเยี่ยน
ก่อนเริ่มการประลอง ข้าอยากพบคนคนหนึ่งก่อน
ใครหรือ
ท่านลุงว่านชุนหลิว
เขาดูแลข้าอย่างดีมาโดยตลอด
แต่ข้ายังไม่เคยมีโอกาส ขอบคุณเขาสักคำ
เจ้ารู้จักสำนึกในบุญคุณเขาเช่นนี้ ไม่เสียแรงที่เขาห่วงใยเจ้า
ข้าว่าเขาคงอยู่ใกล้ๆ นี่แหละ
เขาช่วยชีวิตท่านไว้ ข้าว่าท่านคงไม่ทิ้งเขาหรอก
เจ้าเดาถูกแล้ว ว่านชุนหลิวไม่มีวรยุทธ์
ข้าก็ต้องคอยปกป้องเขา ทุกเมื่ออยู่แล้ว
สรุปว่าเขาอยู่ที่นี่จริงๆ หรือ
ท่านหมอเทวดาว่าน ออกมาสิ
ท่านลุงว่าน
ดีเลย
ไม่ได้เจอกันเสียนาน
เจ้าโตขึ้นมากเลยนะ
คุยกันตามสบายนะ
ข้าจะไปรอที่ยอดเขาแล้วกัน
ได้ขอรับ
ท่านลุงว่าน ไม่ได้เจอกันเสียนาน ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน
ปากหวานจริงๆ นะ เจ้าน่ะ
ในโลกนี้ไม่มีสิ่งอื่นใด ที่ข้าปรารถนาแล้ว
ข้าเพียงแต่เป็นห่วงเจ้าก็เท่านั้น
หลังดูการประลองจบแล้ว
ข้าจะไปหาที่ที่งดงามสักแห่ง
ไว้ปลีกวิเวก
ยัยเด็กผี
นี่ท่านลุงข้า ว่านชุนหลิว
ยินดีที่ได้พบ ท่านลุงว่าน
ข้าซูยิงเจ้าค่ะ
ยินดีที่ได้พบนะ
นี่ ข้าหิวแล้ว
ไปหาอะไรมาให้กินหน่อยสิ
ได้สิ
นึกไม่ถึงเลยนะว่าม้าป่า ก็ถูกคุมด้วยบังเหียนกับเขาได้
ท่านลุงว่าน ข้าจะบอกอะไรให้นะ
นางน่ะได้แค่ฝันว่าจะกำราบข้าได้ แต่ข้าต่างหากที่กำราบนางได้อยู่หมัด
หากไม่ใช่เพราะนางเชื่อฟัง ข้าคงขับไล่ไสส่งนางไปแล้ว
พอเถิด เลิกคุยโวได้แล้ว
เซียวฮื้อยี้ช่างไร้หัวใจนัก
ถึงตอนนี้ยังมาพูดจาหยอกล้อ ได้อยู่อีก
หากเป็นการแข่งชิงไหวชิงพริบ เขาก็คงเอาชนะฮวาอู๋ชเวได้ง่ายๆ
แต่ถ้าเป็นเรื่องวรยุทธ์ เขาอาจไม่มีโอกาสชนะด้วยซ้ำ
ข้าจะทำอย่างไรดี
ทำอย่างไรดีนะ
ท่านลุงว่าน ที่จริงข้ามีเรื่องขอให้ช่วย
เรื่องอะไร ว่ามาสิ
ที่ผ่านมาเจ้าขออะไร ข้าก็ยอมตามใจเจ้าเสมอ
ครานี้เป็นเรื่อง ความเป็นความตายขอรับ
(วัดเสวียนอู่)
คุณชายฮวา
จำข้าไม่ได้หรือ
มาขอให้ข้าไว้ชีวิต เซียวฮื้อยี้อีกคนหรือ
ทุกคนขอร้องไม่ให้ข้า สังหารเซียวฮื้อยี้
แต่ไม่มีผู้ใดขอร้อง ไม่ให้เขาสังหารฆ่า
เพราะทุกคนรู้ดีอย่างไรเล่า
ว่าเซียวฮื้อยี้ คงไม่อาจสังหารท่านได้
เขารู้หรือไม่ว่าเจ้ามาหาข้า
หากเขารู้
เขาก็คงไม่ยอมให้ข้ามา
ข้าไม่ได้มาเพื่อขอร้องอ้อนวอนท่าน
ข้ามาเพื่อสังหารท่าน
หากเจ้าตั้งใจมาสังหารข้าจริงๆ ก็ไม่ควรโพล่งออกมาเช่นนี้สิ
แบบนั้นเจ้าก็คงพอมีโอกาสอยู่บ้าง
หากพูดออกมาแล้ว...
ข้าก็จะไม่มีโอกาสเลยหรือ
ผิดแล้ว
เรื่องนี้ข้ามีโอกาส มากกว่าเซียวฮื้อยี้
คิดว่าข้าจะสู้กับท่านหรือ
มีเพียงสัตว์เดรัจฉานเท่านั้น ที่ใช้ความรุนแรงแก้ปัญหา
มนุษย์อย่างเราไม่ควรทำเช่นนั้น
ถ้าอย่างนั้นเจ้าจะใช้วิธีใด
วิธีของข้า...
มีอารยะกว่ามาก
เลือกสักจอกสิเจ้าคะ
ปัญหาทั้งหมดจะได้ยุติลง
เพราะเหตุใดหรือ
ข้าวางยาไว้ในเหล้าจอกหนึ่ง
หากท่านเลือกจอกที่มียาพิษ
ท่านก็จะตาย
หากท่านเลือกจอกที่ไม่มียาพิษ
ข้าก็จะต้องตายแทน
วิธีนี้มีอารยะ...
และยุติธรรมกว่าไม่ใช่หรือ
ท่านไม่กล้าหรือ
เหตุใดข้าต้องเลือกด้วย
เพื่อตัดสินโชคชะตาของเราน่ะสิ
เหตุผลนี้ยังไม่ดีพออีกหรือ
แล้วเหตุใดข้าต้องวัดดวงกับเจ้าด้วย
แล้วเหตุใดท่านต้องสู้กับ เซียวฮื้อยี้จนตายกันไปข้างด้วย
หากท่านสู้กับเขาจนตายไปข้าง ข้าก็จะสู้กับท่านจนตายไปข้างด้วย
ท่านไม่มั่นใจหรืออย่างไร
คิดจะสู้แค่กับคนที่ท่านมั่นใจ ว่าจะเอาชนะได้อย่างนั้นหรือ
นั่นไม่ใช่การต่อสู้
แต่เป็นการฆาตกรรมต่างหาก
หากท่านไม่กล้าพอที่จะทำ
ข้าก็ไม่อาจฝืนใจท่านได้
แต่หากเป็นเซียวฮื้อยี้ เขาคงกล้าพอที่จะทำแน่
ก็ย่อมได้
ข้าจะเลือกจอกหนึ่ง
ไม่ว่าจอกนี้จะมียาพิษหรือไม่
ก็ถือว่าท่านได้เลือกเอง
นั่นสินะ
ยุติธรรมดีแล้ว
ยุติธรรมตรงไหนกันเล่า
เจ้ามาทำอะไรที่นี่
เหตุใดข้าจะมาไม่ได้
ไม่ได้มาเฉยๆ นะ
- ข้าจะดื่มเหล้าจอกนี้ด้วย - เจ้าดื่มไม่ได้นะ
เพราะอะไรล่ะ
จอกนี้มียาพิษ
แสดงว่าเจ้ารู้สินะว่าจอกนี้มียาพิษ
แล้วเหตุใดยังจะให้เขาดื่มอีก
มันคือการวัดดวงชี้เป็นชี้ตาย
ไม่ใครก็ใครต้องดื่มจอกที่มีพิษ
เขาเป็นคนเลือกเองนะ
เจ้าจะมาโทษข้าไม่ได้
คิดว่าข้ารู้ไม่ทันเจ้าหรือ
ไม่ว่าเขาจะเลือกจอกไหน ผลลัพธ์ก็จะเหมือนกัน
เพราะเหตุใดกัน
เพราะทั้งสองจอกมียาพิษหมดน่ะสิ
ซูยิง ข้าขอบอกไว้เลยนะ
อย่าพยายามทำตัวหลักแหลมนักเลย
คนอื่นอาจมองอุบายเจ้าไม่ออก แต่เจ้าหลอกข้าไม่ได้
ไม่ว่าฮวาอู๋ชเวเลือกจอกไหน เขาก็ต้องตาย
เจ้าไม่จำเป็นต้องดื่มอีกจอกด้วยซ้ำ
ฮวาอู๋ชเว
จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเจ้า คือเจ้าเชื่อใจคนอื่นง่ายเกินไป
เจียงเสี่ยวหยู
จุดอ่อนของเจ้า คือเจ้าไม่เชื่อใจใครเลย
เจ้าเข้าใจนางผิดแล้ว
ดูสิ นางดื่มเหล้าไปแล้ว
นางไม่เป็นไรหรอกน่า
นางวางยาไว้
นางก็ต้องกินยาต้านพิษมาแล้วสิ
เจ้าคิดว่าตนเอง หลักแหลมเสียเต็มประดา
คิดว่ารู้จักข้าดีแล้วอย่างนั้นหรือ
ที่ข้าทำลงไปทุกอย่างก็เพื่อเจ้า
เจ้าทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร
แล้วเจ้าอยากให้ข้าทำกับเจ้าเช่นไร
คิดว่าข้าจะรู้สึกขอบคุณเจ้า หากเจ้าสังหารฮวาอู๋ชเวอย่างนั้นหรือ
อย่างน้อยข้าก็มีเหตุผล ในการสังหารเขา
ข้าทำไปเพื่อรักษาชีวิตเจ้า
แล้วพวกเจ้าสองคนเล่า
พวกเจ้าทำอะไรกันบ้าง
อีกไม่นานพวกเจ้า ก็ต้องสู้กันจนตัวตาย
ไม่เจ้าสังหารเขา ก็เขาสังหารเจ้า
เจ้าทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไรกันล่ะ
มันมีประโยชน์อันใด
ทำเช่นนี้
ก็ไม่ต่างอะไรกับสุนัขกัดกัน
เจียงเสี่ยวหยู เจ้าพูดถูก
ข้าเป็นสตรีที่ร้ายกาจ
ขณะที่เจ้าเป็นจอมยุทธ์ผู้เที่ยงธรรม
ข้ามันไม่คู่ควรกับเจ้า
ไม่ว่าเจ้าจะอยู่หรือตาย มันก็ไม่สำคัญกับข้าแล้ว
เหตุใดจึงทำเช่นนี้กับนาง
ข้ารู้
ว่านางทำเช่นนี้เพื่อข้า
ข้าเองก็ชอบนางมาก
เจ้าควรตามนางไป
ตอนนี้นางคงทุกข์ใจน่าดู
หากนางเห็นข้าตาย นางก็จะยิ่งทุกข์ใจกว่านี้
ข้าว่าแบบนี้ดีที่สุดแล้ว
หากนางเกลียดข้า
นางก็จะยิ่งมีแรงจูงใจในการอยู่ต่อ
สัญญากับข้าอย่างสิ
หากเจ้าเป็นคนที่รอด
เจ้าต้องไปอธิบายให้นางฟังเสีย
ฮวาอู๋ชเว
เราสองคนนี่ต่างกันจริงๆ นะ
ซูยิงเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยข้าแท้ๆ แต่ข้ากลับด่าทอนางไปขนาดนั้น
ในขณะที่เจ้ากลับปกป้องนาง ทั้งๆ ที่นางเกือบจะสังหารเจ้า
เจ้านี่สุภาพบุรุษ เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ
- ส่วนข้า... - อย่าดูถูกตนเอง
เจ้าต่างหากสุภาพบุรุษตัวจริง
ไม่เช่นนั้นแล้ว เจ้าคงไม่ ทำร้ายจิตใจนางเพื่อข้าหรอก
ข้าไม่ได้ด่าทอนางเพื่อเจ้า
ข้าทำเพื่อตัวข้าเองต่างหาก
เพื่อตัวเจ้าเองหรือ
ใช่
หากข้าปล่อยให้คนอื่นสังหารเจ้า
ข้าก็คงเสียใจและอยู่อย่างชอกช้ำ ไปตลอดชีวิตที่เหลือ
จำวันที่เราฉลองวันเกิดด้วยกันได้ไหม
จำได้สิ
ข้าขอให้สามเดือนนี้ไม่มีวันจบลง
ข้าอยากเป็นสหาย กับฮวาอู๋ชเวไปชั่วชีวิต
เป็นพี่น้องกันไปชั่วนิรันดร์
ฮวาอู๋ชเว
เท่าที่ข้ารู้จักมา เจ้าเป็นคนเดียว
ที่ไม่เคยฉลองวันเกิด และอธิษฐานขอพรใดๆ
อยากรู้นักว่าคำอธิษฐานแรกของข้า...
จะกลายเป็นจริงหรือไม่
เจ้าอธิษฐานว่าอะไรล่ะ
วันเกิดของข้าในปีถัดไป
ขอให้ข้าได้ฉลองกับสหาย
ผู้มีนามว่าเจียงเสี่ยวหยู
ท่านประมุข พวกเขามาถึงกันแล้ว
โลกนี้มีคนที่หน้าเหมือนกัน ราวกับถอดแบบมาอยู่จริงๆ
ทว่า เขาไม่ใช่เจียงเสี่ยวหยู บุตรของน้องชายร่วมสาบานข้า
แต่เป็นผู้สืบสกุลของวังบุปผา
น่าแปลกเหลือเกิน
ข้างบนนี้ลมแรงยิ่งนัก
ข้าน่าจะใส่เสื้อผ้าหลายชั้นกว่านี้
ท่านป้าใหญ่
ควบคุมลมหายใจและเตรียมตัวให้พร้อม
เจ้าเคยสู้กับฮวาอู๋ชเวมาแล้ว
วรยุทธ์ของเขาเป็นอย่างไร
วรยุทธ์ของวังบุปผานั้น นับว่ามีความพิเศษเฉพาะตัว
โดยเฉพาะฝ่ามือบุปผาต่อหยก
ต่อกรได้ยากนัก
โชคดีที่ข้าได้ฝึกขั้นพื้นฐานมาบ้าง ตอนอยู่ที่วังอู๋หยา
ข้าจึงรู้ว่าควรทำเช่นไร ในการประลองวันนี้
วรยุทธ์ของเจ้าครอบคลุมและซับซ้อน
ขณะที่วรยุทธ์ของเขา เฉพาะเจาะจงและล้ำลึก
ยามเจ้าสู้กับเขา อย่าบุ่มบ่ามออกกระบวนท่า
ข้าลองใคร่ครวญดูแล้ว
พื้นฐานเขาแน่นกว่าข้ามาก
หากข้าสู้กับเขาตัวต่อตัว ก็คงไม่มีโอกาสชนะ
แต่ระหว่างการประลอง ข้าต้องหา โอกาสพลิกขึ้นมาได้เปรียบให้ได้
ในโลกของวรยุทธ์จะหวังพึ่งดวงไม่ได้
คิดเช่นนั้นมันอันตรายเกินไป
ก็จริงอยู่
แต่ข้ารู้จักลักษณะกระบวนท่า และระดับฝีมือของเขาดี
ในขณะที่เขาไม่รู้ ลักษณะการต่อสู้ของข้าเลย
นั่นก็เพราะข้าไม่เคยเผยระดับวรยุทธ์ ที่แท้จริงของข้าให้ใครเห็น
ดีมาก
การรู้จุดแข็งของตนเองและศัตรู คือหนทางสู่ชัยชนะ
ท่านลุงเยี่ยน ข้ามีคำถามข้อหนึ่ง
ว่ามาสิ
หากท่านสู้กับประมุขเยาเยว่จริงๆ ใครจะมีโอกาสชนะมากกว่ากัน
ก็ได้ ข้าเข้าใจแล้วล่ะ
ท่านไม่ต้องตอบก็ได้
ท่านลุงว่าน ข้ามีคำถาม อยากถามท่านด้วย
ในจอกนี้ยังพอมีคราบเหล้าเหลืออยู่
ข้าไม่แน่ใจว่าในเหล้ามียาพิษหรือไม่
ท่านช่วยตรวจดูให้ข้าที
- เหล้านี้... - ช้าก่อน
ไม่ว่าคำตอบจะเป็นเช่นไร อย่าเพิ่งบอกข้าตอนนี้
เพราะเหตุใดเล่า
หากเหล้านี่มียาพิษ
ข้าก็จะโกรธมาก
ทว่า หากไม่มี
ข้าก็จะรู้สึกผิดมาก
ฉะนั้น ไว้ท่านค่อยบอกข้า หลังประลองเสร็จจะดีกว่า
ไม่เช่นนั้น ข้าคงไม่มีสมาธิ
ก็ย่อมได้
เจ้านี่คาดเดาไม่ได้เสมอเลย
ก็ได้ ข้ารับปาก
ท่านป้าใหญ่
ท่านมีอะไรจะกำชับข้าอีกหรือไม่
ไม่มีแล้ว
เจ้าไปได้แล้วล่ะ
ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง
ได้เวลาแล้ว
ไปเสีย
ขอรับ
ท่านลุงเยี่ยน
ท่านลุงว่าน
รอข้ากลับมานะ
คุณชายฮวา
แม้ว่าการประลองนี้ จะหลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่ท่านเคยคิดบ้างไหม
ว่าหากท่านสังหาร เซียวฮื้อยี้ไปจริงๆ
เราสองคนจะไม่มีวันมีความสุขกันอีก
ข้ากำลังจะบอกเจ้าอยู่พอดี
ว่าพรุ่งนี้เจ้าไม่ต้องไป
ข้าอยากให้เจ้าจดจำ แค่ช่วงเวลาที่มีความสุข
และลืมเรื่องข้าไปเสีย
บนโลกนี้
ไม่ควรมีคนชื่อฮวาอู๋ชเว อยู่ตั้งแต่แรก
แม่นางเถี่ย
เจ้า ข้า และเซียวฮื้อยี้ ต่างเป็นสหายกัน
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
เจ้าเสี่ยงชีวิตเพื่อยุติ การประลองของพวกเรา
ด้วยเหตุนี้
ข้าจึงไม่อยากให้เจ้าได้เห็น
เหตุการณ์ที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น
แต่ดันถูกชะตาฟ้าลิขิต ให้เกิดขึ้นเช่นนี้
ฮวาอู๋ชเว
เอาล่ะนะ
น่าเสียดายนัก
เด็กสองคนนี้ต่างก็เป็นยอดฝีมือ ที่นานๆ จะปรากฏขึ้นสักที
ไม่ว่าผู้ใดตาย
ก็นับเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่
ใช่
ในบรรดาคนรุ่นหลัง พวกเขาคือยอดฝีมือจริงๆ